Toen bij mij de diagnose autisme volwassen werd gesteld een aantal jaren geleden, was ik blij, blij omdat de problemen waar ik steeds tegen aan liep nu eindelijk een oorzaak hadden. Oorzaken die niet lagen in onwil, desinteresse, geen motivatie hebben, domheid, luiheid.
Maar oorzaken die lagen en liggen in de wijze waarop informatie binnenkomt en verwerkt wordt.

Als iemand, op latere leeftijd de diagnose krijgt is het soms moeilijk te accepteren, iemand heeft jarenlang vrij normaal gefunctioneerd en blijkt dan ineens autisme te hebben en niet meer aan bepaalde activiteiten mee te kunnen doen.
Regelmatig krijg je te horen dat het best wel meevalt, dat het komt omdat je ouder wordt, iedereen heeft wel ergens moeite mee, we vinden het allemaal druk, we zijn allemaal wel eens moe, enz.

Maar, wat maakt het voor iemand met autisme nu zo anders. Waar liggen de verschillen?
Of beter gezegd, waar liggen voor mij de verschillen.

Moeite met begrijpen en volgen van een gesprek,
Moeite met het begrijpen en volgen van meerdere opdrachten gelijktijdig,
Moeite met het begrijpen van figuurlijke en letterlijke betekenissen van taal,
Moeite met het zien en vasthouden van de context,
Moeite met te begrijpen van lichaamstaal, grapjes, sociale regels enz,
Moeite met het kunnen filteren van geluiden, licht, kleuren enz,
Moeite met,
Moeite met,

Er zijn nog wel wat verschillen te noemen, verschillen waardoor het voor mij soms moeilijk is om deel te nemen aan het leven in de maatschappij waarin ik leef.
De vraag die ik mij nu stel is, hoe nu verder.

Lees de hele blog van Autispirit HIERĀ