Laura heeft autisme en wordt in een hokje gestopt omdat ze niet normaal is

Ik ben Laura, en ik heb autisme

Oh **** wat heb ik gezegd
Ik heb autisme, ik word in een hokje gestopt omdat ik schijnbaar niet normaal ben.

Zo voelde ik me 2 jaar geleden nog. Nu denk ik daar heel anders over na, ik vind autisme een deel van mij. Ik heb training gehad zodat ik weet hoe ik er beter mee om kan gaan.
Maar schijnbaar ziet niet iedereen wat ik zie, en heeft haast iedereen zijn mening over mij en mijn autisme. Daarom zeg ik niet graag dat ik autisme heb. Maar bij deze zal ik voor iedereen uitleggen wat autisme is, en wat de grootste vooroordelen zijn!

Wat is autisme?

Jullie kennen allemaal iemand die verlegen is, iemand die niet makkelijk vrienden maakt, iemand die zich niet kan concentreren of iemand die gewoon alles precies wil zoals hij of zij wilt. Iemand die als iets niet zo gaat ontzettend boos kan worden, iemand die liever binnen zit dan na buiten gaat. Iemand die ontzettend veel fantasie heeft, noem maar op want autisme heeft veel verschillende kenmerken.

Sommige mensen hebben hier een paar van, sommige mensen hebben er teveel.
En tja, als je er teveel hebt net zoals ik dan word je in het hokje gezet het hokje autisme!
Leuk he! Geweldig toch! Toen ik hoorde dat ik autisme had, zat ik in groep 6, veel te laat zullen sommige zeggen, veel eerder dan toen ik dat hoorde zullen andere zeggen.

Maar bij mij was het net op tijd, misschien te laat maar het was wel de reden waardoor ik van de normale basisschool afging en richting het SAM, of ook wel speciaal basisonderwijs mocht. Want het ging niet goed op mijn basisschool, want als je al die dingen hebt.
Al die dingen die ik hierboven genoemd hebt, dan zal je het niet altijd leuk hebben op school, gelukkig kwam ik dan op een school waar we allemaal iets hadden. Niet allemaal hetzelfde, niet allemaal even erg want ik heb niet zoveel. Maar wel iets waardoor we ons niet alleen meer hoefden te voelen, iets waardoor we rekening met elkaar konden houden, iets waardoor ik mijn eerste vriendinnen heb gekregen.

Maar ik merk nog steeds dat niet iedereen ’t begrijpt.

Dat ik autisme heb, is niet mijn keuze. Ik heb avonden lopen huilen omdat het allemaal niet goed ging. Dat het nu beter gaat, dat ik door het kairo mezelf begrijp en mezelf verbeter is een heel fijn ding. Maar voor het geval dat het ooit mis gaat kunnen mensen om je heen het wel begrijpen. Dus ik vertel het mensen.

Ik vertel het vriendinnen, ik vertel het klasgenoten, ik vertel het mijn stagebegeleider.
Er zitten mensen tussen die me raar aankijken, die denken dat er van alles mis is in mijn hoofd. Maar dat is hoe je het kan zien, dat is de negatieve manier. Maar zo zie ik het niet, iedereen heeft een beetje van mij. Iedereen heeft iets, maar ik heb alles! Zie je niet hoe speciaal ik ben! Door die mensen kan ik het niet geweldig noemen, want het loopt ook allemaal niet even goed, maar door die gedachte voelt het wel beter.

Het maakt me gelukkig, te weten dat ik niet de enige ben die dit zo heeft.
En dat er nog zoveel mensen zijn die hetzelfde hebben, zelfs erger dan ik soms.

Ik hoop dat jij…

Door dit te lezen kan begrijpen dat het niet anders is, dat ik me niet makkelijk kan veranderen. Maar dat ik gelukkig ben met hoe het nu is, met hoe het nu gaat. En ik hoop dat meerdere mensen mij dat geluk gunnen. Wanneer jij hoort dat ik autisme heb, dat jij mij beter leert kennen. Voordat je begint te oordelen.

Dat je geen dingen roept, dingen die mij ziek laten voelen.
Dingen als dat ik nooit een baan kan krijgen, dat ik nooit ver kan reizen omdat ik het allemaal niet aankan, of dat ik geen kinderen zou kunnen krijgen later.
Mij is hier niet veel van gezegd, maar ik weet dat er zoveel mensen zijn die het aan zullen moeten horen. Ik praat bij deze niet alleen voor mijzelf, maar ook voor vele anderen.
Anderen die het net zoals ik verdienen. Het geluk, de blijheid, en geen enkele reden hoeft aan te horen om zich minder te voelen.

Ik hoop dat jullie hier iets van kunnen leren.

Dankjewel! Groetjes
Laura Bussink!