Een relatie krijgen is één ding. Een relatie goedhouden is iets heel anders.
In mijn coaching spreek ik veel mensen met autisme die dolgraag een partner willen vinden. Tijdens een coachtraject werken we aan vragen zoals: wie past er echt bij jou? Wat is effectief en ineffectief dategedrag? Hoe creëer je aantrekkingskracht en hoe vergroot je je zelfvertrouwen?
Regelmatig gebeurt er precies waar iemand zo naar verlangt: tijdens het traject ontstaat er een relatie.
Prachtig natuurlijk! Daarna begint er een nieuw hoofdstuk.
Want hoe zorg je ervoor dat een relatie ook fijn blijft? Hoe houd je de verbinding vast als het gewone leven weer begint, je allebei moe bent van je werkdag en er niet elke week een romantisch uitje op de planning staat?
Verbinding ontstaat niet alleen in het weekend
Ik merk dat ik hier in mijn eigen relatie ook heel bewust mee bezig ben. Juist daardoor ben ik me gaan realiseren dat échte verbinding vaak ontstaat op momenten die op het eerste gezicht helemaal niet zo bijzonder zijn:
- Een blik wanneer we elkaar aankijken vanuit de kamer.
- Samen lachen om een grapje dat alleen wij tweeën begrijpen.
- Even vragen hoe die moeilijke bespreking ging waar mijn vriendin eerder over vertelde.
- Een aanraking of een vluchtige knuffel wanneer ik langs haar loop.
- Bewust even stoppen met waar ik mee bezig ben als zij mij iets vertelt.
Het zijn kleine acties. Vaak duren ze maar een paar seconden. Maar het zijn precies die miniatuurmomenten die ervoor zorgen dat je contact met elkaar blijft houden.
Wat is een ‘bid for connection’?
Relatieonderzoekers noemen dit soort momenten bids for connection: kleine, soms subtiele pogingen om contact met elkaar te maken.
Je partner zoekt even nabijheid of wil iets delen. Op het eerste gezicht stelt het misschien weinig voor, maar onder de oppervlakte schuilt een uitnodiging:
“Zie je mij?”
“Wil je even contact met mij?”
“Vind je het interessant wat mij bezighoudt?”
Hoe ziet een bid for connection er in de praktijk uit?
Voor iemand met autisme kan het soms lastig zijn om deze subtiele signalen op te merken, zeker als je diep in je eigen focus of special interest zit. Een uitnodiging tot contact kan op veel manieren voorbijkomen:
- Iets laten zien
- Wat je partner doet: “Kijk eens wat een grappig filmpje.”
- De onuitgesproken vraag: “Wil je dit moment van plezier met mij delen?”
- Iets vertellen over de dag
- Wat je partner doet: “Pff, mijn collega deed vandaag zo vreemd…”
- De onuitgesproken vraag: “Wil je even naar mij luisteren en meeleven?”
- Fysiek contact
- Wat je partner doet: Ze komt even naast je op de bank zitten of legt een hand op je schouder.
- De onuitgesproken vraag: “Ik zoek even nabijheid en warmte.”
- Een praktische vraag
- Wat je partner doet: “kun je me even helpen met mijn fiets?”
- De onuitgesproken vraag: “Ik zoek even interactie met jou.”
Op zo’n moment kun je op drie manieren reageren:
je kunt er op ingaan (turning toward), het moment per ongeluk missen (turning away), of het afwijzen (turning against).
Geen enkele reactie bepaalt op zichzelf of je relatie slaagt. Maar al die kleine momenten opgeteld bepalen wel hoe verbonden en veilig jullie je bij elkaar voelen.
Wat ik zelf probeer te doen (en waarom dat niet perfect hoeft)
In mijn eigen relatie probeer ik niet alleen aandacht te hebben voor mijn vriendin als we bewust tijd voor elkaar inplannen, zoals tijdens een datereservatie of vakantie. Juist in het alledaagse probeer ik alert te zijn:
- Aandacht geven: Als zij iets vertelt, probeer ik mijn scherm weg te leggen en niet half door te gaan met waar ik mee bezig was.
- Belangstelling tonen: Als ze enthousiast is over een onderwerp dat mij persoonlijk minder interesseert, probeer ik toch iets van haar enthousiasme mee te krijgen.
- Zelf initiatief nemen: Een kort berichtje overdag, een kus bij het weggaan, of gewoon even vragen hoe haar dag was.
Je hoeft geen superpartner te zijn
Betekent dit dat ik dit altijd vlekkeloos doe? Zeker niet. Ook ik zit weleens te diep in mijn eigen hoofd, luister soms niet goed of reageer te snel of te kort af. Ik ben geen superpartner zonder tekortkomingen.
Een goede relatie vraagt niet dat je elk contactmoment perfect benut. Het gaat erom dat je elkaar over een langere periode laat merken dat je er voor elkaar bent. En mis je een keer een moment omdat je overprikkeld was of niet oplette? Dan kun je er later gewoon op terugkomen:
“Sorry, ik was net te veel afgeleid met mijn eigen ding. Wat wilde je me daarnet vertellen?”
Ook dát is verbinding maken.
De basis leg je niet in een restaurant, maar op de bank
Natuurlijk is het leuk om samen uit eten te gaan, een weekend weg te boeken of een mooie reis te maken. Maar de echte basis van een duurzame relatie wordt ergens anders gelegd:
- In de keuken tijdens het koken.
- Op de bank na een lange werkdag.
- Tijdens het boodschappen doen of in de auto.
- En simpelweg terwijl je allebei rustig met je eigen dingen bezig bent in dezelfde ruimte.
De meeste dagen van ons leven zijn niet spectaculair.
Juist daarom zijn die kleine alledaagse momenten de bouwstenen van je relatie.
Je hoeft dus niet steeds iets groots of romantisch te bedenken om de vonk te bewaren. Kijk naar je partner. Luister. Raak elkaar even aan. Toon belangstelling en maak samen plezier.
Het zijn kleine dingen, maar als je ze vaak genoeg doet, vertellen ze samen een heel groot verhaal:
“Ik zie jou. Ik hoor jou. Ik ben blij dat jij er bent.”
Blijf je steken na de eerste paar dates?
Merk je dat het je wel lukt om op date te gaan, maar dat het na een paar keer verwatert en er geen duurzame relatie ontstaat? Of vind je het lastig om aan te voelen hoe je een échte verbinding opbouwt met een partner?
Je hoeft het niet alleen uit te zoeken. Neem gerust contact met mij op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek via het contactformulier of een e-mail naardating@okbegeleiding.nl
. Dan kijken we samen wat jij nodig hebt om niet alleen succesvol te daten, maar ook een fijne en langdurige relatie op te bouwen.
Lees ook mijn blog:
Daten als je autisme hebt: je hoeft niet perfect te zijn
